پول سمّی بدون پشتوانه زیا د شد
![](https://asrebank.ir/wp-content/uploads/2019/12/882935340949812.jpg)
عصر بانک؛هادی حقشناسبا تاکید بر اینکه باید این واقعیت را بپذیریم که پول سمی در اقتصاد کشور زیاد است، افزود: منظور از پول سمی هم پول چاپ شده بدون پشتوانه است. هماکنون ترکیب پایه پولی ایران شامل دارایی خارجی، بدهی دولت به بانکها و بدهی بانکها به بانک مرکزی است. بیشترین بدهی هم مربوط به بدهی دولت به بانکها و بانکها به بانک مرکزی است که عددی حدود 65 درصد را تشکیل میدهد.
وی با بیان اینکه مفهوم خیلی ساده این داستان این است که دولت از بانکها و بانکها از بانک مرکزی استقراض کردهاند، ادامه داد: این استقراض باید به سطح نُرمال خودش برسد، در دهه 80 که درآمد ارزی خیلی زیاد بود، بخش اصلی پایه پولی کشور بر پایه چاپ پول به پشتوانه اسکناسهای دلار بنا شد که الان به بدهی تبدیل شده است.
وی با اشاره به ضرورت پرداخت بدهیهای دولت به پیمانکاران، یادآور شد: تا زمانیکه دولت بدهی حداقل 150 هزار میلیارد تومانی به پیمانکاران و 100 هزار میلیارد تومانی به بانکها یعنی مجموعا 250 هزار میلیارد تومانی را به روال عادی و طبیعی برنگرداند اجرای هر نوع بسته انبساطی در بلندمدت منجر به افزایش بدهی دولت می شود.
وی تاکید کرد: بنابراین باید منتظر باشیم تا پول واقعی وارد اقتصاد کشور شود نه پول دولتی و سمی، از سوی دیگر ما از یک موضوع که بهرهوری است، غافلیم. در برنامه چهارم، پنجم و مطمئنا برنامه ششم توسعه برنامهریزی شده که رشد اقتصادی 8 درصد شود که از این رقم باید 2.5 واحد (تقریبا سی و چهار درصد) از محل بهرهوری باشد.
عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد بیان کرد: این در حالی است که در هیچ سالی بهرهوری از یک واحد درصد فراتر نرفته است و باید دولت بخش بهرهوری که هزینه آن کمتر است را فعال کند.
حقشناس با بیان اینکه هر یک واحد افزایش بهرهوری مطمئنا و یقینا معادل یک بودجه عمرانی سالانه دولت است، تصریح کرد:دولت در بخش بهرهوری و استفاده از ظرفیت خالی اقتصاد، علم مدیریت، عوامل، نهاده و سرمایه متاسفانه تا حالا موفق عمل نکرده است.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا دولت برنامهای در این بخش دارد، گفت: ظاهرا همه برنامه دارند اما عملا در بهرهوری چیزی نمیبینیم. بهرهوری مشکل ریشهای اقتصاد ایران است، میبینید دستگاههای اجرایی بهترین ساختمان، بهترین تجهیزات، بهترین امکانات را خریداری میکنند اما هیچوقت بهرهوری حداکثری اتفاق نمیافتد.
/تسنیم